#अनुभवाचे बोल : #भगवंत सेवेची 21 वर्षे, सांगता #वागेज्ञ सोहळ्याची
दक्षिण भारताच्या उत्तरकाशी मध्ये, अर्थात भगवान श्री महाविष्णूच्या श्री भगवंत रूपातील देवस्थानात, सुमारे 21 वर्षांपूर्वी एका महाविद्यालयीन युवकाने प्रवचनमाला सुरू केली. त्या तेजस्वी युवकाचे नाव होते —
“जयवंत बोधले महाराज”
भगवंत संप्रदायाची परंपरा
- सोलापूर जिल्ह्यातील धाकटी पंढरी म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या धामणगावातील संतश्रेष्ठ मानकोजी बोधले महाराजांचे वंशज
- सद्गुरु प्रभाकर दादा बोधले महाराजांचे सुपुत्र
- वयाच्या नवव्या वर्षी पित्याबरोबर हातामध्ये वीणा घेऊन उभे राहिले आणि नामघोष प्रवचनाची सुरुवात केली
ज्ञान ब्रह्म आणि स्वरब्रह्माची अखंड सेवा
- विसोबा खेचरांच्या तपोभूमीत, संत नामदेव महाराजांच्या अनुग्रहभूमीत वाग्यज्ञ अखंड सुरू
- कोणतेही मानधन न घेता ही परंपरा प्रारंभ
- तत्कालीन सरपंच स्व. डॉ. द.ग. कश्यपी यांनी दिले प्रोत्साहन
- ढगे मळ्यात महिनाभर वास्तव्य, ज्ञानदान व्रत अखंडितपणे सुरूच
महाराजांच्या प्रवचनातील वैशिष्ट्ये
या 21 वर्षांच्या प्रवचन यात्रेत त्यांनी हाताळलेले विषय:
- हरिपाठ
- चांगदेव पासष्टी
- एकनाथी भागवत
- भावार्थ रामायण
- दैवी संपत्ती
- मुक्ताईचे अभंग
- संत तुकाराम गाथा
त्यांच्या प्रवचनांचे खास वैशिष्ट्य:
- उद्बोधक सिद्धांत
- मार्मिक दृष्टांत
- तत्त्वज्ञान, इतिहास, समाजशास्त्र, वेद-उपनिषदे आणि विविध धर्मग्रंथांचे सार
ज्ञानोत्तर भक्तीचा ध्येयवादी प्रवास
- पदवी उत्तर शिक्षण व कायद्याचे पदव्युत्तर शिक्षण
- ज्ञानोत्तर भक्ती विषयावर प्रबंध — विद्यावाचस्पती (डॉक्टर) पदवी
- संत माणकोजी बोधले महाराजांचे चरित्र (अभंगरूपाने) लेखन
- बोधवाणी सारखा ग्रंथ रचना
विचारांचा जागतिक विस्तार
- महाराष्ट्रासह आंध्र प्रदेश, कर्नाटक, गुजरात, तामिळनाडू राज्यांमध्ये प्रवचन
- बेंगलोरपासून दुबईपर्यंत प्रवचनमालेचा विस्तार
- शिष्यसंप्रदायाची निर्मिती
मूल्यांचा वारसा
- प्रवचनमालेतून शाश्वत जीवनमूल्यांची मांडणी
- आदर्श: वयाच्या ८० व्या वर्षीही उभे राहून कीर्तन करणारे पित्यांचे जीवन
- कीर्तन-प्रवचन उपजीविकेचे साधन नव्हे, तर समाजसेवा व प्रबोधनाचे माध्यम
महाराजांची आठवणीतली गोष्ट
“पूर्वी वडिलांसोबत हरिनाम सप्ताहासाठी खेडेगावात गेल्यानंतर सात दिवस राहायचो. दक्षिणा कमी मिळायची; पण निरोप देताना गावकऱ्यांच्या डोळ्यात प्रेमाश्रू वाहायचे.
आता महिनाभराची दक्षिणा आठ दिवसात मिळते; पण ते प्रेम, तो जिव्हाळा मात्र कमी झालाय…”
— जयवंत महाराज